“Ո՞ւր գնա Վարդանը։ Համլետի «Լինե՞լ‚ թե՞ չլինել»֊ից հետո‚ դժվար թե որևէ բանական էակի մոտ ծագած լինի ավելի դժվարին հարց։ «Ուր չպետք է գնա՛». հարցի այս ձևակերպմանը Վարդանը հազարումի պատասխան ուներ‚ որ գտել էր վերջին ամիսների ընթացքում. չպետք է գնա գրողների տուն‚ այնտեղ տեր ու տիրական են դարձել մարդիկ‚ որոնք այնպիսի սրտխառնուք են զգում գրող տեսնելիս‚ որ փսխում են իրենց ենթակաների վրա։ Չպետք է գնա հրատարակչություն‚ այնտեղ խրախուսվում է միայն այն տաղանդների մուտքը‚ ովքեր այլևս չկան‚ և նրանց‚ ովքեր աղջիկների հետ վարվելու ձևը գիտեն ավելի լավ‚ քան այբն ու բենը‚ և նրանց‚ ովքեր իրենց գրողական տունն են կառուցել բոլոր ժամանակների քարերով (Հայաստանում ի՞նչն է շատ՝ քարը)։ Չպետք է գնա որևէ խմբագրություն‚ իր կենսագրության տաղտկալի էջերը փորփրելու ոչ տրամադրություն ունի և ոչ էլ՝ ցանկություն։ Չպետք է գնա խանութ‚ ոչ փող ունի և ո՛չ էլ ուժ‚ ամբողջ կյանքում հերոսական մարտերի բովում թրծված‚ սոցիալիստական հասարակարգի առավելությունները մինչ մրուրը ըմպած‚ կանանց մենամարտը դիտելու։ Չպետք է գնա տուն. այնտեղ իրեն սիրում են չափից ավելի‚ և այդ սերը բրդյա տաք գուլպաների պես իր ոտքերին քաշելու իրավունք չունի (երկամյա արշավանքներից հետո պարտված զորավարը տուն տանելու ի՞նչ ունի)։
Եվ Վարդանը քայլեց մի անորոշ ուղղությամբ։ Գնաց‚ որ գտնի իրենց ամբողջ կյանքը տանուլ տված‚ մոռացության նկուղներում ցիրուցան եղած իր նմաններին։ Նրանց կարելի էր փնտրել հաշվապահությունների դռների մոտ‚ բացօթյա սրճարաններում‚ փոստատների ցպահանջ բաժինների առջև խմբված հերթերի մեջ‚ հայրական օգնության նվաստացուցիչ ճամփաներին։ Նրանք քծնանքի ու շողոքորթության թույնը չճաշակած մարդիկ են‚ բայց վարակված ավելի վտանգավոր ախտով՝ ծուլությամբ ու անտարբերությամբ։”