“«Արդյոք աշխարհում կա որևէ հայ արվեստագետ, որ իր ստեղծագործությամբ ընտանիք պահի»– ինքն իրեն հարցրեց Բարսեղը,– «Գեղանկարիչները սոված են, գրողները առավել ևս, դերասանները, ճարտարապետները, երաժիշտները, ակադեմիկ գիտնական-գիտաշխատողները, դասախոսները, հայ մտքի մի ամբողջ բանակ սնունդ չունի ոչ հոևոր, ոչ էլ ֆիզիկական, էս ուր ենք գնում, կամ ուր են տանում մեզ։ Եկել հասել ենք այստեղ մի պատառ հաց մուրալու, անունը դրել ենք հայրենիքի և սփյուռքի մշակութային կապ։ Հասկացանք՝ սփյուռքը պետականություն չունի, հայկական մշակույթը պահվում ու պահպանվում է անձնուրաց մարդկանց զոհողություններով, որոնք իրենց արհեստի ու բիզնեսի եկամտի մի որոշակի մասը զոհաբերում են դպրոցներին, ակումբներին ու հայկական կազմակերպություններին, բայց մենք հայրենիքում պետություն ունենք, ինչու մտավորականությանը փալասի պես մի կողմ շպրտեցին, գոնե աշխատանք լիներ, մի չնչին եկամուտ...”