“Մի քանի տարի առաջ հողը գյուղացուն տալու գեղեցիկ գաղափարը իրագործվեց, գյուղացիները ցնծությամբ գրկեցին իրենց բաժին հասած հարազատին, համբուրեցին այդ սուրբ սրբոցն ու դարձրին պաշտամունք։ Երկար չանցավ, առանց հոգածու ձեռքերի ճաքճքեց սուրբ սրբոցն ու գյուղացու համար դարձավ պատուհաս։ Նրան փրկելու համար գյուղացին ստիպված ջուրը գնեց դեղորայքի գնով, իսկ մասամբ բուժված տարածքի դիմաց նրանից պահանջեցին անհավատափ հարկեր։ Գյուղացին լքեց իր այդքան թանկ հարազատ մասունք սուրբ սրբոցն ու դարձավ վտարանդի։”