“Դադարեցին կենդանի զրույցները, ասեկոսները, աշխույժ անցուդարձը։ Վախը անտարբերության մարմին առավ ու դարձավ համընդհանուր տնօրեն։ Ամեն օջախ սպասում էր իր խամրելուն, ամեն մեռնող սպասում էր իր տխուր ժամին...”