“- რა გინდა ჩემგან? - ჰკითხა ფარნაოზმა.
კუსამ არ უპასუხა და აკლდამაში წვიმის ხმა გაისმა. კუსამ თითქოს დაფიქრების საშუალება მისცა, თუ გესმის, რას მეკითხებიო და ფარნაოზმაც იგრძნო ეს, მაგრამ უკვე გვიან იყო. ეს შეკითხვა კუსას სიძლიერისა და უპირატესობის აღიარებას ნიშნავდა. ეს შეკითხვა ეტყობა, წლების განმავლობაში მზადდებოდა, რათა დღეს, სწორედ დღეს, მშობლების აკლდამაში, ფარნაოზის ყველაზე სუსტ ადგილას ამოეხეთქა, და ამოხეთქა კიდეც, შლამსა და ქანებში ტანჯვითა და წვალებით გამოვლილმა, უეცარი სინათლითა და თავისუფლებით დაბრმავებულმა, სინათლესა და თავისუფლებას შეუჩვეველმა და ამიტომაც უკან დაბრუნების ყოველგვარ უნარსა და საშუალებას მოკლებულმა”