“Ահեղ տառապանքը, երկվությունների անհաղթահարելի արգելքները, այսինքն հոգու ներսում ընթացող սրբությունների այս մենամարտը կարող է լիցքաթափվել միայն այն ժամանակ, երբ միտքը անվերապահորեն ընդունում է խստագույն դատավճիռը, թե՝ հայրենիքը թանկ է սեփական կյանքից։ Երբ հայրենասիրական կոչը դառնում է գիտակցված սկզբունք։ Գեղարվեստական որոշ ստեղծագործությունների հերոսները մարդկային նման հոգեվիճակները շատ հեշտ, շատ դյուրին են հաղթահարում։ Հոգեկան վերլուծության, ինքնանալիզի փոխարեն, ընթերցողին հրամցվում է հայրենասիրական մերկ, իմաստավորված լոզունգը։ Ստացվում է այնպես, որ կյանքը շատ էժանագին մի բան է և կարելի է առանց երկար ռւ բարակ մտածելու դնել Հայրենիքի փրկության զոհասեղանին։ Ստացվում է տպավորություն, թե մեռնելը հիանալի բան է, իսկ այ, ապրե՜լը առանձնապես մի բան չէ։ Հարկավոր է մեռնել, ուրեմն, մեռիր։ Եվ մեռնում են թղթե հերոսները։ Մեռնում են արտակարգ հեշտությամբ, ժպտալով, առանց մտահոգվելու, որ կյանքը մարդուն տրվում է մեկ անգամ։ Գեղարվեստական մտածողության նման ենթատեքստը, գրողի կամքից անկախ, դառնում է վայրի, բիրտ ատելություն կյանքի և կենսասիրության նկատմամբ և էժանագին, թեթևսոլիկ, այսինքն, չիմաստավորված սեր՝ հայրենիքի հանդեպ։”