“Քայլում են տղաները, և նրանց կոշիկների անհամաչափ քստքստոցը տրորում է մտքերս, վերադարձնում մորս գրկից դեպի իրականություն։ Եվ հարցականներն ավելանում են։ Որոշ է մեր ճանապարհը, իսկ ճակատագիրն՝ անորոշ։ «Կբացվի՞ տունդարձի այս խաղաղ ճամփան նորից իմ առջև, կբերի՞ ինձ տուն, թե՞...»։ Ամենամեծ հարցականը ընկած է երկու ամենանվիրական զգացմունքների միջև։ Ես սիրում եմ իմ հայրենիքը, պատրաստ եմ կյանքս նվիրաբերել նրա փրկությանը։ Պատրաստ եմ։ Սակայն զոհվել չեմ ցանկանում։ Աշխարհում իմ ամենամեծ սերը իմ հայրենիքն է։ Իսկ բնության ամենաթանկ պարգևը՝ իմ կյանքը։ Օգնիր ինձ, տե՜ր իմ, հաշտեցրու ինձ՝ ինձ հետ։ Օգնիր ինձ, որպեսզի հայրենիքի սերը կարողանա մարտի տանել ինձ։ Արա այնպես, որ ես չենթարկվեմ մահին և սպանվելիս անգամ տոնեմ կյանքի հաղթանակը։”