“Նրանից հնություն է բուրում. հեռուներից, դարերից եկող մի բուրմունք, որը ոչ մի ածականով չես բնորոշի, որի մեջ մամռած քարերի, սրբազան նշխարի, աստվածախոս շարականների, խնկի և էլի հին, շատ հին ժամանակները հիաշատակող բուրմունք կա։ Հանկարծ ինձ թվում է, թե այս պառավը մի ութ-ինն հարյուր տարեկան հնություն է, մի վանք, մի խաչքար, մոմերի կաթիլներից կշտացած մի աշտանակ, մի մոմակալ։ Զարմանալի դուրեկան մի բուրմունք, որ հետագայում ես շնչել եմ, երբ մտել եմ Գեղարդավանք կամ Էջմիածնի մայր տաճարը։”