“Վերցնում էր երեխայի գլխարկը, համբուրում, հոտ քաշում, սեղմում կրծքին ու հեկեկում: Աչքերի առաջ փոքրիկի անզոր ու անոգնական հայացքն էր, մեռնող թռչնակի թևերի նման թափված թաթիկները և փետուրի պես թեթև հրեշտակի մարմինը: Հետո, երբ ցավը փոքր-ինչ մեղմացավ, վերջին ամիսների մեջ առաջին անգամ գրիչ վերցրեց, որ բանաստեղծություն գրի: Հոգում ու աչքերի առաջ միայն երեխան էր: Գրեց չորս բանաստեղծություն՝ նրա պես փոքրիկ, նրա պես լուսե ու տխուր:”