“- Ալքեսեյ Մաքսիմովի՛չ, ինչո՞ւ չեք սիրում Դոստոևսկուն, մեծ գրող է, Եվրոպայում գնահատված,– հարցրեց նա բնազդաբար և անմիջապես զղջաց, գուցե Գորկու համար տհա՞ճ էր այդ հարցը։
- Անկասկա՛ծ, մեծ գրող է, հանճարեղ, բայց նա չար հանճար է,– Գորկին ծխամորճը վառեց։– Նա զարմանալի խորությամբ զգաց ու հաճույքով նկարագրեց ռուս մարդու երկու հիվանդությունները, որոնք մեր այլադակ պատմության, դաժան ու նսեմ կյանքի արդյունք են։ Մեկը վերջնկանապես հիասթափված նիհիլիստի դաժան սադիզմն է, իսկ մյուսը՝ մոռացված, վախեցած, անչար, իր տառապանքից հաճույք ստանալու ունակ արարածի մազոխիզմը։”