“«Բոլորը կեղևի մասին են խոսում, ոչ ոք միջուկին չի նայում»,- մտածում էր նա: Կարդում էր Կովկասից ստացվող թերթերը ու բարկության հետ հուսահատության մի ծանր զգացումով էր համակվում: Վայրիվերո, անկազմակերպ, ինքնագոհ, տնաբույս ու հավակնոտ մտքերի խառնարան էին հիշեցնում դրանք: Քարկոծվում ու հայության համար անցանկալի գիտնական էր հռչակվում Մառը, ինչ է թե հակառակվել էր Անիի հնավայրում հյուրանոց կառուցելուն և առաջարկել էր դա կառուցել հնավայրի սահմաններից դուրս: Քննադատվում ու պախարակվում էին հայ գրողների ընկերությունն ու դրա նախագահ Թումանյանը, որովհետև ընկերության գրական երեկույթներին աշակերտներն էլ են ներկա լինում: Մի ամբողջ տարի գրերի գյուտի 1600-ամյակը նշվեց, իսկ իրականում թվում էր, թե ընդամեը մեկ-երկու տարի առաջ է ազգը գրագիտություն սովորել և նոր-նոր է հասկանում, թե ինչ է կուլտուրան:”