“Փորձում էր կենտրոնանալ, փակում էր աչքերը, մտաբերում գյուղի կյանքը, մարդկանց, բայց պատուհանը թակող աշունը ռիթմ ու մեղեդի էր թելադրում անսովոր ու դարանակալ, միաժամանակ սաստիկ հրապուրող ու գայթակղիչ, որոնց հետևից գնացողի համար անկումն ու թռիչքը կողք կողքի էին։ Սակայն բնազդով զգում էր, որ վիհի պես ձգող այդ տողերը չեն խաբում, և միայն այդպես կարելի էր արտահայտել իր մորմոքն ու սիրելի մենությունը, որը նման էր աշնան և շարունակվում էր տարին բոլոր...”