“Վահանը նայում էր փայլատ ջրերին և զգում, որ կամաց-կամաց անցնում է այն հուսահատեցնող ընկճվածությունը, հոգու այն անդուր նեղվածությունը, որ տանջում էր շարունակ։ Մի փոքր ևս, և նա կսուզվեր այն մերկ սարերի ու լեռնանցքից իջնող մառախուղի լռության մեջ, կտարածվեր ջրի անթերի հարթության հետ, և լճափին տեղ-տեղ կուչ եկած անշուք տների հավերժական թախիծը կլցվեր հոգու մեջ։ Հետո ո՛չ մորմոք կլիներ, ո՛չ դառնություն ու ցավ, և մեղմ, լուսավոր մի տխրություն նրան կառներ իր մեջ և կօրորեր ալիքների ծփանքի հանգույն...”