“Նրանք ջահել էին, առօրյա տաղտուկը դեռ չէր հասցրել անտարբերության չքերվող ժանգով պատել նրանց հոգիները, որոնք թունդ էին առնում բանաստեղծության գեղեցիկ տողից կամ աղջիկների տաք, հալվող հայցքից: Կյանքի ամեն թրթիռ արձագանք էր տալիս նրանց հոգիներում, և բացվող յուրաքանչյուր օրվա մեջ նրանք մի վառվռուն, հրաշալի բան էին որոնում, որը միայն իրենցն էր լինելու, միայն ու միայն իրենցը:”