“Πώς να περιγράψει κανείς το απερίγραπτο; Πώς μπορείς να μιλήσεις για κάτι που σε άφησε άφωνο από τρόμο; Υπάρχουν άλλοι, πολύ πιο ευφραδείς, που στάθηκαν ανίκανοι να βρουν τις κατάλληλες λέξεις, Πρόκειται για την σιωπή που γεννάει η ντροπή, αφού ακόμα και οι αθώοι είναι ένοχοι. Στερούμενος τα δικαιώματά του, ο άνθρωπος ξαναγίνεται ζώο. Οι πεινασμένοι κλέβουν απ' τους πεινασμένους. Η προσωπική επιβίωση αποτελεί την μόνη έγνοια. Μια έγνοια που καταπατά, ή και διαγράφει ακόμα, το οποιοδήποτε βίωμα. Σκοπός του Νταχάου ήταν να δουλεύεις μέχρι να καταστρέψεις την πνευματική σου υπόσταση. Ο θάνατος ήταν ένα αναπάντεχο υποπροϊόν. Για να επιβιώσεις εσύ, οι άλλοι έπρεπε να υποφέρουν για λογαριασμό σου. Όταν χτυπούσαν ή λιντσάριζαν κάποιον άλλο, εσύ ήσουν ασφαλής -έστω και για λίγο. Άλλοτε πάλι, για μερικές μέρες, έτρωγες την μερίδα του διπλανού σου, που είχε πεθάνει στον ύπνο του.”