“το μεγάλο ταμπούρλο με το νύκτιο πετσί,
το μεγάλο ταμπούρλο με το αιμάτινο πετσί,
το μεγάλο ταμπούρλο με το νεφελώδες πετσί,
το μεγάλο ταμπούρλο με το βουνίσιο πετσί
ξαναβρήκαν την επιθετική τους λάμψη κάτω από τα πόδια των Γιγαντιδαίων, που είχαν ριχτεί σε ένα χορό καταβρόχθισης ή δαγκώματος του εδάφους ανάλογα με το αν χόρευαν με το πέλμα ή με τις μύτες των ποδιών τους, χωρίς να διακόπτουν την κίνηση των δακτυλίων από αστερία του μαύρου ταμπούρλου, των δακτυλίων από κοράλι του κόκκινου ταμπούρλου, των δακτυλίων από κοπάλιο του άσπρου ταμπούρλου, των δακτυλίων από νεφρίτη του πράσινου ταμπούρλου, σχοινιά κρεμασμένων που σε ηχηρούς και επάλληλους κύκλους ανέβαιναν από τα πόδια τους κατά μήκους του γιγάντιου σώματός τους για να βγουν από την κορυφή του κεφαλιού τους. Και αλίμονο σε όποιον έχανε το ρυθμό του χορού καθώς περνούσε το ηχηρό σκοινί γύρω από το λαιμό του! Έκλεινε αμέσως τα μάτια, έχανε την αναπνοή και έμενε κρεμασμένος στην άπειρη νύχτα.”