“Վերջապես ի՜նչ են ուզում Մուհամեդով երդվող արնախում այդ գազանները, որոնց ՝ ինչպես և իրենց զոհերին, մի կյանքից ավելի չէ տրված ի վերուստ: Մի՞թե նրանք, ինչպես իրենց զոհերը, չեն կարող ապրել ճակատի քրտինքով, օգտվել արևալույսով, ծաղկով ու երգով լցված աշխարհից: Ինչո՞ւ են նրանք ծառայում մահին, անիրավությանը, արդարի արյունը թափելու, դարավոր սրբություններն ու ինչքը սեփականացնելու գազանային կրքերին: Սեփական երջանկության և փառքի համա՞ր: Բայց մի՞թե փառքի գործ է ոճրագործությունը, սո՛ւտը, կեղծի՛քը, հայրենագողությո՛ւնը: Մի՞թե երջանիկ կարող է լինել մարդկայնությունն ու հիշողությունը կորցրած, արյունով սնվող նենգ ավազակն ու լիրբ կողոպտիչը...”