“Սրբազան նահատակների, կիսակործան-ավերակ բերդերի և քաղաքների անվանց հորձապտույտից խռովահույզ, ավերակաց վրա արձանացած փոքրիկ հեծյալը անզոր էր զսպելու իր վաղահաս պատանեկության արդար հուզմունքը. «... Կռխ-բուլա՜ղ... Կարազիադի՜ն... Ի՞նչ գործ ունեն քոչվորական ցեղերի այդ օտարահունչ անունները այս սրբազան վայրերում... Նրանք նույիսկ Տղմուտին Աղ-չա՜յ են կոչել... Մինչև ե՞րբ պիտի այդ ամոթալի խարանը կրեն բյուր-բյուրավոր նահատակների արյամբ սրբագործված այս հողերը, որ հայ՛ոց են, խորին Հայաստան...»”