“Մեր լինելության հավերժալույս տաճարում կա՛ և կանգուն է ազգային Ոգու, Բարու և Գեղեցկի զոհասեղանը: Ծնկել են նրա շուրջ հայոց մեծերը ՝ մեկը մյուսից պայծառ, մեկը մյուսից բոցաշող ու սրբահայաց: Զոհասեղանի վրա կանթեղի նման ճառագայթող սրտին նայող լուսապսակ մեծերի մեջ կա՛ և անկրկնելի, վեհատեսիլ մի դեմք. հոգնած աչքեր ունի, որոնց մեջ շողում են դեռ ինչ-որ անավարտ մնացած երազի բորբոք կայծերը, և մի տխրություն, որ մարմրում է խոհուն ճակատի և նոր արծաթվող մորուքի վրա...”