“در دفتر دوم سحن از زیان دوستی با مردم نادان آمده اس که مردی خرسی را از کام اژدهایی رهانید. چون خرس یاری آن دلیر را در رهایی خود دید، چون سگ یاران کهف دنبال مرد می‌رفت. چون آن مرد را خواب فرو گرفت، خرس به پاسداری بیدار ماند. مگسی به سوی خفته تاخت آورد. خرس چند بار مگس راند ولی مگس نرفت. خشم بر خرس چیره گشت و خرسنگی برداشت و چون مگس را بر گونه‌ی رهاننده‌ی خود نشسته دید، خرسنگ را فرود آورد و چهره مرد را درهم شکست.”