“من جلال‌الدین محمد را بینش‌وری ایده‌آلیست و فیلسوفی هستی‌گرا (اگزیستانسیالیست) می‌دانم که کوشیده تا دیدگاه هستی‌شناسی خود را که پرورش روان آدمی است بازگو کند. از آنجا که فلسفه به تنهایی دستگاه تربیت آدمی نیست، می‌کوشد تا آدمی را با هنرهای بنیادی که به گفته‌ی افلاطون دانایی، خویشتن‌داری، دلیری و دادگری است آشنا کند. شعر را افزار فلسفیدن کرده است و اندیشه‌های خود را درباره‌ی هستی در قالب شعر با زبان رمز ریخته است.”