“Սերը- ահա նրա հանցանքը: Այն մեծ, այն իսկական սերը, որը վրա է հասնում բնականոն, բայց և հանկարծակի, ինչպես գարունը, որ անհաղթ ու անբեկանելի է, ինչպես ինքը՝ ծլարձակումը, որ երբ գալիս է, էլ չի հարցնում, թե ուր պիտի գնա- նա ինքն է բացում իր ճամփան՝ ինչպես գարնան հեղեղը: Թո՛ղ որ հետո հաճախ մնում է միայն դատարկ, անջուր հունը, ինչպես վերքից՝ սպին:”