“«Լինում է, չի լինում, մի աղջնակ է լինում: Մի անգամ մոլորվում է ու անհետ կորչում»: «Էդ հեքիաթը գիտեմ»-կտրում է տղան: «Սա ուրիշ է, առարկեց պապը,-հաստատ էս մեկը չգիտես: Ծնողները չեն գտնում նրան: Մտածում-մտածում են՝ ոնց գտնեն իրենց աղջկան, ու որոշում են են քար կանգնացնել և այդ քարի վրա պատկերել աղջկա նկարը»: «Ինչի՞»: «Որ փոքրիկ աղջիկը քարի նկարով ճանաչի իրեն ու չհեռանա մոտից...»”