“در طی راه [بازگشت از صفین] شکاف عمیق میان سپاهیان علی کاملن آشکار شد. به طوری که طرفداران و مخالفان حکمیت به یکدیگر ناسزا گفتند و با تازیانه به یکدیگر کوفتند. آمده است که علی چون از هم پاشیدگی مردانش را مشاهده کرد با سرودن شعری به لغزش خود اعتراف کرد و گفت نیازی نیست از آن پوزش بخواهد. بل که از این پس هشیار خواهد شد و پیش خواهد رفت تا این شقاق را جبران کند”