“ყველა რესპუბლიკაში, მათ შორის საქართველოში, არსებობდა უფასო სამედიცინო მომსახურება (მის გეოგრაფიულად განსხვავებულ ხელისაწვდომობაზე და არათანაბარ ხარისხზე აქ არაფერს ვიტყვი), უფასო უმაღლესი განათლება (მისაღებ გამოცდებთან დაკავშირებულ კუორუფციაზე ვეღარაფერს დავუმატებ), ქალაქში უფასო საცხობრებლის მიღების შესაძლებლობა (მშენებლობის დაბალ ხარისხზე და საცხოვრებელი ფართის განაწილებაში არსებულ კორუფციაზე უკვე ითქვა), საპენსიო უზრუნველყოფა (მის მცირე მოცულობაზე და პენსიების გაცემასთან დაკავშირებულ დარღვევებზე ლაპარაკიც ზედმეტია), სამუშაოთი უზრუნველყოფის საშუალება (არსებობდა რეალური უმუშევრობაც, განსაკუთრებით უმაღლესი განათლების მქონეთა შორის), სტაბილური სამომხმარებლო ფასები და ტარიფები (მათი სტაბილობას ინარჩუნებდნენ დოტაციით, რაც ბუნებრივი რესურსების განიავების ფასად მიღებული მოგებით იფარებოდა; სამომხმარებლო საქონლის მუდმივ დეფიციტზე კი ზემოთ ვისაუბრე). 1959-იანი წლების შუაგულიდან არსებობდა სოციალური დაცვის ინსტიტუტები. მაგალითად, სამსახურიდან ადამიანის უმიზეზოდ დათხოვნა ძნელი იყო. ახალი მინისტრის დანიშვნა სულაც არ ნიშნავდა მისი მოადგილეებისა და მთელი აპარატის შეცვლას.
იმ არცთუ ისე შორეულ, მაგრამ ძირითადად მივიწყებულ და, ამიტომ, ახლა ვარდისფრად გამომზირალ წარსულში, ერთი იმდროინდელი გამონათქვამი რომ გავიხსენოთ, "ხალხი თვალთმაქცობს - თითქოს მუშაობს, მთავრობა კი თვალთმაქცობს - თითქოს ხელფასს უხდის!”