“ბეჭდური სიტყვის, უპირველესად წიგნის, კითხვა - აქტიური შრომაა და, ბუნებრივია, უმრავლესობას ის არ უყვარს. როგორც რუსთაველი გვმოძღვრავს, "გონიერთა მწვრთნელი უყვარს, უმეცართა გულსა ჰგმრიდეს". წიგნი მწვრთნელია! ინტერნეტით ინფორმაციის ძიებაც წვრთნის დონეს უახლოვდება, სხვადასხვა ბმულები განსხვავებულ ინტერპრეტაციასაც გაწვდიან. მაგრამ წიგნის დონეს ინტერნეტი ვერ შეწვდება.
სულ სხვაა ტელევიზია - ეკრანის ცქერა პასიური შრომაა, ტვინის ჭყლეტა აქ საჭირო არაა, ჟურნალისტები ყველაფერს კარგად პრეპარირებულს, გადაღეჭილს ჩაგიდებენ თავში, თანაც ისე, რომ მათ დაუჯერებ კიდეც. ყველაზე გაუნათლებელ ადამიანსაც კი ტელევიზია "სწორ გეზს" მიუთითებს.
უმრავლესობას ურჩევნია, უყუროს ტელევიზიას, რომელიც თავისი სერიალებით, შოუებით და ტენდენციურად მიწოდებული ახალი ამბებით ტვინის მასობივად გამორეცხვის საუკეთესო საშუალებად იქცა.
ის, ვინც ფლობს ტელევიზიას, აკონტროლებს ადამიანთა გონებასაც და მათ პოლიტიკურ ქცევასაც მართავს.”