“Ամեն ազգի համար նրա մայրենի լեզվով դասավանդում ունեցող դպրոցը այդ ազգի գոյատևման և զարգացման հիմքն է: Հնում, միջնադարում ժողովրդի մեծ մասը կրթություն չէր ստանում: Օրինակ, հայ ժողովուրդը, որ հիմնականում բաղկացած էր գյուղացիությունից՝ սփռված շուրջ 400 հազար քառակուսի կիլոմետրի վրա (Մեծ Հայք, Փոքր Հայք, Կիլիկիա) իր հիմնական զանգվածով կրթություն չէր ստանում և մնում էր հայախոս ու հայամտած: Մեր ժամանակներում բոլորը կրթվում են, միայն հարց է առաջանում, որ լեզվով: Մինչև 1990 թ. հուլիսի 3-ը Հայաստանում 80 հազար հայ երեխաներ, պատանիներ, աղջիկներ կրթվում էին օտարալեզու (ռուսալեզու) դպրոցներում, 10 հազար հայ երեխաներ՝ ռուսալեզու մանկապարտեզներում: Սա խայտառակություն է մի փոքր, իրեն քաղաքակիրթ համարող ազգի համար: Եվ Հայաստանում հայերի օտարալեզու կրթությունը բռնությամբ չէ, որ իրագործվում էր, այլ հայ ծնողների կամքով: Սա էլ մեր ազգային ինքնավստահության պակասի արդյունք է:”