“در جوانی که برای نخستین بار رویاهامان با تمام نیرو در درون مان منفجر می‌شود، بسیار شجاعیم، اما هنوز جنگیدن را نیاموخته‌ایم. با تلاش بسیار جنگیدن را می‌آموزیم اما در آن هنگام دیگر شهامت ورود به نبرد را نداریم. پس بر علیه خود برمی‌خیزیم و نبرد را درون خود انجام می‌دهیم و خود به بدترین دشمن خود تبدیل می‌شویم. می‌گوییم رویاهامان کودکانه‌اند، یا دشوارتر از آنند که تحقق یابند، یا حاصل آگاهی ناکافی ما از زندگی‌اند. رویاهامان را می‌کشیم چون از جنگیدن در نبرد نیک می‌ترسیم.”