“Իմ մասիս` ոչ մէկ խօսք: Հասկցայ թէ որքան դառնացած էր լսելով, որ համաձայն էի անձնասպանութեան գաղափարին հետ: Այդ համաձայնութիւնը իհարկէ աններելի էր, մինչև իսկ` անպարկեշտ, քանի որ, երբ այդ մասին լրջօրէն խորհիմ, ինչպէս ըրի հետգային, կ'անդրադառնամ որ կը բխէր այն գաղափարէն թէ հիւանդութիւնը երբեք պիտի չյաղթէր իրեն: Չափէն աւելի կը պայքարէր: Շատոնց պէտք է մեռած ըլլար, եւ ոչ միայն չէր մեռած, այլ շարունակած էր ապրիլ, սիրել, խնդալ, քաղաքին մէջ շրջիլ, մէկու մը նման` որուն չի կրնար հասնիլ հիւանդութիւնը:”