“XIX საუკუნის პირველი ნახევრიდან იმპერიის აღსასრულამდე რუსეთის ნამდვილ სიმდიდრეს წარმოადგენდა ინტელიგენცია, რომელიც საერთოდაც რუსულ ფენომენად შეიძლება მივიჩნიოთ (ინგლისურადაც კი მას რუსული ტერმინით იცნობენ, როგორც intelligentsia-ს). რუსი ინტელიგენტის განმასხვავებელ ნიშნად, განსაკუთრებით ვაჭრისა და გლეხისაგან, ითვლებოდა სინდისიერი ქცევა და გულმოწყალება. ინტელიგენციის მორალური გავლენა რუსეთის საზოგადოებრივ ცხოვრებაზე ბევრად აღემატებოდა მის ხვედრით წონას მოსახლეობაში. ის საყოველთაოდ მისაბაძ მაგალითს იძლეოდა და ხალხის პატივისცემით სარგებლობდა.
რუსული ინტელიგენციის პოლიტიკური ფუნქცია კი ის იყო, რომ იგი თავიდან ფარულ, ხოლო 1905 წლის შემდეგ კი დაუფარავ ოპოზიციას უქმნიდა თვითმპყრობელობას.”