“ისტორიკოსის უპირატესობაა, რომ განვლილი დროის აღწერისას მან იცის, თუ "რა მოხდება მომდევნო წელს", რადგან ის წარსულში მომხდარი მოვლენეის შედეგებს ითვალისწინებს. ამიტომაც ის უფრო "ბრძენი" გამოდის, ვიდრე ადრე მცხოვრები ადამიანები, რომელთაც გადაწყვეტილების მიღება უხდებოდათ მოსალოდნელი შედეგების ბუნდოვანი ვარაუდით.
წარსულის ცოდნის გათვალისწინებით მეცნიერს შეუძლია მხოლოდ ივარაუდოს მოვლენათა განვითარება. მან არაფერი იცის იმის შესახებ, თუ რა მოელის მსოფლიოს, მის ქვეყანას და პირადად მას მომავალ წელს და, მით უმეტეს, ოციოდე წლის შემდეგ.
XX საუკუნის დამდეგის ადამიანები ცოცხლობდნენ თავიანთი დღევანდელობით. მათ შორის იყვნენ ბედნიერები და უბედურები, მდიდრები და ღატაკები, მომავლის იმედით აღსავსენი და უიმედოები.
როგორც ყოველთვის ხდება ნებისმიერ საზოგადოებაში, ამ ანტიპოდებში მეორეები მკვეთრად სჭარბობდნენ პირველებს.
მაგრამ იმ დროს ბედნიერებმა, მდიდრებმა და იმედიანებმაც არ იციან, თუ რა მოელით ახლო მომავალში.”