“Երջանկահիշատակ Արմեն Խոստիկյանի հետ նկարահանել եմ մի փոքրիկ գովազդային հոլովակ: Դա հենց 1999 թվականն էր, որով ավարտում եմ այս գիրքը: Արմեն Խոստիկյանը պետք է ասեր. «Մերն ուրիշ է» և վերջ: Լույսերը վառվում են, նկարահանող տեսախցիկները աշխատում են...
- Գնա՜ց, - ասում է օպերատորը նկատի ունենալով, որ խցիկն աշխատում է: Ա. Խոստիկյանը տարակուսած ասում է. «Մերն ի՞նչ էր»:
- Պարոն Խոստիկյան, մե՛րն ... ուրիշ է: Եղա՞վ: Գնա՜ց, տեսախցիկները վերստին սկսում են աշխատել...
- Ուրիշ է ի՞նչը, - անվրդով հարցնում է Ա. Խոստիկյանը:
- Արմեն ջան, ուզո՞ւմ ես ձեոքիդ գրի՝ «Մե՛րն ... ուրի՛շ ... է'»: Պա՞րզ է:
- Պարզ է... Արդեն որերորդ անգամ լուսարձակները միացվում են, տեսախցիկներն աշխատում են, գնա՜ց...
- Ուրիշի մերը..., - ասում է արտաքնապես անվրդով Ա.Խոստիկյանը՝ շփոթահար, և նկարահանման հրապարակում հավաքված բազմությունը ուղղակի քրքջում է:
Հիմա մեր այս կենսապատումն է: Մեզ թվում է, որ մերն ուրիշ է, եթե ոչ, հոգ չէ, թող լինի Խոստիկյանի ասածը...”