“Եվ ցավը, մեծագույն ցավն այն է, որ կարող եմ երբևէ, երբ որ ցանկություն ունենամ վերստին մեկնեմ Ճապոնիայից-Հնդկաստան, Դուբայից Դուբլին, Փարիզից Կահիրե, ո՜ւր որ կուզեմ, բացի Երևանից ընդամենը 280 կիլոմետր հեռավորության վրա գտնվող իմ կորուսյալ քաղաքը, կորուսյալ ինձ և բոլոր հայ գանձակեցիներիս համար: Ասացեք, որտե՞ղ է մարդկային արդարությունը, խիղճը:
Տեսնես՝ ի՜նչ են անում, առանց մեզ, սուրբ Պանդն ու հայոց եկեղեցին, հայոց դպրոցն ու գերեզմանատունը: Չե՚՞ն ասում, թե այս ո՞ւր անհետացան մեր տերերը, մեր զավակները: Հավատա՚՞նք մարդկային արդարության հաղթանակին: Բայց մի՚՞թե սխալվել է Սիամանթոն՝ մարդկային արդարության ճակատին .... թքելով: Գուցե մեղք է հենց արդարությունն էլ ... Այդ դեպքում ի՞նչ է մեզ մնում. էլի մնում է հավատը, մարդկային ճամփան ուղղված հավատին, ինքն էլ միշտ այդպես կառչած հավատին... Հիմա իմ պապենական այն սուրբ վայրերում քայլում է, շրջում ամեն մի տականք, իսկ ես էլ նստած գործեր եմ գրում կարոտախանձ: Գրենք թե չգրենք, լռենք թե խնդրենք, բողոքենք թե ոչ, մի օր ամեն մարդ, նաև յուրաքանչյուր ազգ, պատասխան պիտի տա իր գործերի համար: Ա՜յ դրան ես իսկապես հավատում եմ...”