“Սեպուհ Աբգարյանը ամեն մի երգից առաջ կա՛մ շրթնահարմոնով առաջին մի քանի նոտաներն էր «հիշեցնում», կա՛մ երգի առաջին վանկը: Երգչախումբը պատրաստ է երգելու Դոդոխյանի նշանավոր «Ծիծեռնակը»: Դահլիճում քար լռություն է: Սեպուհ Աբգարյանը խմբավարի իր տարազով և լուրջ հայացքով ասում է. «Ծիծ... ծիծ»: Տղաները ժպտում են. Աբգարյանը դա նկատում է և «ներկայացնում է» նաև 2րդ վանկը. «Ծիծեր...ծիծեր...» Պոռթքում է խնդուքը...”