“... լավ, լավ, մի բարկացիր, ծեր մարդ է, մտքի ծայրով մեղավոր մի բան անցկացրեց, հազար ներողություն։ Կյանքը հանդապահին վաղուց է սովորեցրել ոտքն իր վերմակի չափով պարզել։ Չենթարկվողը միտքն է, որ, մեկ էլ տեսար, լոպազ֊լոպազ դուրս եկավ վերմակի տակից։ Ոչինչ, չկծող շուն է, կթափառի, կթափառի ու էլի բունը կգա։ Հանդապահի բաժինն այս կյանքից գիտե՞ս որքան է... Հանդապահի բաժինը մի թիզ վերմակ է ու էդ վերմակի տակից ուրիշի երջանկությամբ ուրախանալը։ Այ, այսպես թեք ընկնի, չուտի, չխմի ու կարոտ աչքերով նայի քեզ, անաստվածի աղջիկ, կո՜ւշտ նայի։ Այդքանով էլ հանդապահը գոհ է, Աստված շատ չհամարի...

Դրախտ ես դու, դրախտ, Փառանձեմ”