“«Ինչո՞ւ եք էդքան խեղճ, էդքան անօգնական,— մղկտաց մորուքավորի սիրտը։– Հորեղբայրս, հայրս, ինչո՞ւ ես էդքան մեղք... Ձեր լեռներում ու այգիներում, ձեր աշխատանքի գլխին՝ իշխան ու թագավոր, էս անպտուղ հերթերում ինչո՞ւ եք էդքան խեղճանում... Դուք եք, ախր, երկրի աղը, կույր ինքնամատուցմամբ ինչո՞ւ եք ձեզ դնում ստերջ անասունների կճղակների տակ...»։

Հայրը”