“- همین است! من یک بادبادک هستم، اگر کسی ماسوره را نگه ندارد، پرواز می کنم، می روم... و تو... جالب است، اغلب به خودم می گویم تو به اندازه ی کافی قوی هستی که مرا نگه داری و به همان اندازه باهوشی هستی که بگذاری بپرم، گورم را گم کنم...
- چرا این چیز ها را می گویی؟
- دوست دارم بدانی.
- چرا حالا؟
- نمی دانم... خیلی عجیب است که کسی به آدم بگوید از با تو بودن احساس خوبی دارم؟
- نه اما چرا الان این را به من می گویی؟
- چون بعضی اوقات فکر می کنم تو متوجه نیستی که ما چه شانسی داریم...”