“Իսկ մեր ժողովուրդը «ազատությո՜ւն» չի ասում իր մանկական բերանով, նա «յուղ ու շաքար» է ասում, առանց գիտակցելու, որ քանի չկա «ազատություն», նա ո՛չ յուղի երես կտեսնի, ո՛չ շաքարի, ո՛չ մսի, ո՛չ բրնձի, ո՛չ նուռի, ո՛չ թուզի, ո՛չ չամիչի, ո՛չ մեղրի, ո՛չ կոշկի, ո՛չ բրդեղեն կտորի, ո՛չ թեյի բաժակի, ո՛չ երեխայի գարշոկի, ո՛չ սանրի, ո՛չ ընթերցանության արժանի գրքի, ո՛չ թատրոնի, ո՛չ պիեսի և ո՛չ բոլոր այն բաների, որոնք անհրաժեշտ են բոլոր «մարդ» կոչվող արարածներին...

Կարմիր օրեր, ուրբաթ, 6-ը մայիսի, 1955թ.”