“Ամբողջ օրն անցկացրել էինք Գանձասարում: Տղաները Վանքի մոտ, անտառափեշին խարույկ էին արել, համովացնում էին խորովածը, իսկ աղբյուրի մոտ սառեցրել էին Գիշու գինին ու Արցախի հռչակավոր թթի օղին: Մինչև ուշ գիշեր նստած սուփրայի առջև ծանր ու թեթև էինք անում այս հայ աշխարհի վիճակը, զմայլվում նրա վիպական գեղեցկությամբ: Եվ երբ կիսվել էր գիշերը, վեր կացանք: Լուսնկա էր: ճանապարհը ժապավենի նման քանդվում ու բացվում էր մեր առջև: Ճանապարհի մի կողմից ընկերակցում էր անտառը, մյուս կողմից՝ Խաչեն գետը: Այնպիսի տիեզերական խաղաղություն էր, որ ձայները լսվում էին նույնիսկ անծանոթ մանրամասներով: Անտառի խշշոցը սովորական էր, տնքոցը անսովոր: Ձորում խեղդվող գետի հառաչանքը ու զայրույթը սովորական էին, դեպի երկինք նետվող անեծքի ճիչը՝ տակավին անսովոր: Ճանապարհի վայրիվերումներն այնքան էին թռիչքաձև, որ լիալուսինը մերթ մեր գլխավերևում էր, մերթ ընկնում էր ձորը և քիչ էր մնում վթարի ենթարկվեր մեքենայի անիվների տակ: Անիրական գեղեցկություն էր.
— Այս ի՞նչ ձեռք է արարել այս աշխարհը:
— Աստծո...
— Իսկ Գանձասա՞րը...
— Հայի, Աստվածն ու Հայը դաշնակցել են և այդ դաշնությունից ծնվել է Արցախը:
— Եղնիկի ձագը...— Վարորդն էր:
Ճապարհի մեջտեղն արձանացել էր եղնիկի ձագը և մեքենայի լույսը արագորեն մոտենում էր նրան: Սակայն լույսը չէր վախեցնում նրան: Երևում էր, որ վախենալու ավելի մեծ պատճառ ուներ:
— Կորցրել է մորը և վախենում է գայլերից,— բանաձևեց Համո Սահյանը:
Մեքենան ընդհուպ մոտեցավ նրան: Բացեցի դռնակը և եղնիկի ձագն ուղղակի նետվեց մեքենայի մեջ և ընկավ գիրկս: Մնացածը մեր սիրո ցուցադրությունն էր եղնիկի նկատմամբ: Գրկում գգվում և համբուրում էինք ձագին: Մորթին թրթռում էր, դողդողում: Վախենում էր երևի: Զգում էի նրա սրտիկի հաճախացած զարկերը: Դնչիկը կաթնահոտ էր, ականջները՝ խլշած, մի խոսքով, եղնիկի ձագը լրացրեց արցախյան աշխարհի գեղեցկությունը: Իսկ մինչ այդ մեզ հասան նաև մյուս մեքենաները: Բագրատ Ուլուբաբյանը մոտեցավ մեր մեքենային.
— Էդ ի՞նչ բանի եք...
— Դու եղնիկի ձագին նայիր, Բագրա՛տ...
— Եղնիկի ձա՞գ, միթե...
Բագրատն անխոս զննում էր եղնիկի ձագին:
Հետո շրջվեց մեր կողմը.
— Ձեր եղնիկի ձագը, բարեկամներ, էշի ձագ է...
Բագրատն իրավացի էր...”