“Քննարկվում է Գեղարքունիքի շրջանի հարցը: 1952 թվականն է: Շրջկոմի հաշվետվությունը շրջվում է առաջին քարտուղարի՝ Չապաև Մարկոսյանի դեմ: Ելույթ ունեցողները խստորեն քընադատում են նրան, աշխատանքները
չկազմակերպելու, շրջանի կուսակցական կազմակերպությունը գլխավորելու նրա անկարողությունը և, իվերջո, հարբեցողության հակվածությանը, nրոնց պատճառով շրջանը կանգնել է կոտրած տաշտակի առջև: Կենտկոմի աոաջին քարտուղար Գրիգոր Հարությունյանը զայրացած հարց է տալիս Չապաև Մարկոսյանին.
- Պատմիր քո հարբեցողության, քո արարքների մասին, թող բոլորը լսեն...
- Տո, իմալ պատմեմ, մեռնիմ քե, Գրիգոր Արտեմիչ ջան, էդ խմելն գիտես ինչո՞ւ համար է, որպես դեղ կխմեմ, էնքան խմա, որ հարբեցող դարձա, մրեն էլա, ընկա մրջուրը... Մեղավոր եմ, ընկեր Գրիգոր Արտեմիչ ջան, մեղավոր եմ պատժի ինձի, դաստիարակի ինձի, բայց գործից մի խանա, ինձի կարդարացնեմ...
- Ես ասացի գործից, այսինքն հարբեցողությունից խոսիր, ինչո՞ւ ես խմում...
- Էդ էի ասում: Ինձի, որ առաջքաշման համար կանչեցին Կենտկոմ, ես հայկինոյում պահեստապետ կաշխատեի և սրտի հիվանդություն ունեի, սիրտս կցավար: Կվախենայի սրջանիս տեղը բարձր Էր, կնիկս ըսավ, Չապաև, քու ու մեր ժամանակը եկեր է, համաձայնվի, թե էնտեղ սիրտդ ցավա, այ մարդ, արաղի, կայնակի նման դեղեր կան, կխմես ցավը կանցնի, կերթա... Համաձայնվա, գացի սրջան: Հիմի ձեզի չըսեմ, ում ըսեմ, մե ստաքան արաղը, որ կխմեմ, ցաված սիրտս տուկ-տուկ կզարկա, կաշխատա: Երկրորդ ստաքան արաղը, որ կխմեմ, ոնց որ սիրտ չունենամ, տո որ երրորդը կքաշեմ գլխիս ձե չըսեմ, ում ըսեմ, ո՛չ սիըտ ունեմ, ո՛չ խելք...
Սաղը օղին հափ-լափ կանե...”