“Հենրիկ Թումանյանի տանը հավաքվել են Հովհ. Շիրազը, Համո Սահյանը, Արամ Արմանը,բարեկամներ ու ծանոթներ: Ճաշակեցինք խաշը, Հովհ. Շիրազի սրախոսությունները և արդեն կեսօր էր, երբ լքեցինք հյուրընկալներին: Համո Սահյանը, Արամ Արմանը և ես որոշեցինք մտնել Սիլվա Կապուտիկյանի բնակարանը: Խոսեցինք դեսից-դենից, պոեզիայից, հայոց հարցից և ես, որ նստել էի, (իհարկե, տիրոջ թույլտվությամբ), Սիլվայի մահճակալին, խաշի քնաբեր ազդեցության տակ, քնել էի անխռով ու հանգիստ, առանց իմանալու, որ մեր տանեցիներն անհանգստացած զանգահարել էին Հենրիկ Թումանյանին, հարցրել, թե որտեղ կարող եմ լինել և ստանալով պատասխանը կինս զանգահարել է Սիլվային: Կոմեդիան սկսվել է այստեղից.
— Տիկին Սիլվա, Մկրտչի կինն է, Ելենան, Մկրտիչը ձեզ մո՞տ է...
— Իհարկե, էս է կողքիս պառկած է անկողնում...
—Ես չգիտեմ ի՞նչ է զգացել կինս, լսելով Սիլվային, որ ամուսինը պառկած է Սիլվայի կողքին և այդ լուրը լսում է ոչ թե երրորդի կողմից, այլ հենց Սիլվայի բերանից: Բայց Սիլվան զգալով իր սխալը, անմիջապես վարձում է ուղղել.
— Ավելի լավ է, Ելենա, Համոն թող ասի...”