“Հայրենական պատերանմի ծանր օրերին ընկերս դժվարին մի սխրանք էր կատարել՝ չանթել էր ֆաշիստական սպային բլինդաժից, տարել գնդի շտաբ և, փաստորեն՝ «լեզուն» հանդիսավորությամբ հանձնել տանկային գնդի հրամանատար , այն ժամանակ դեոևս գնդապետ, Ասքանազ Կարապետյանին: Գնդի հրամանատարը գրկել ու համբուրել էր հերոսացած մարտիկին, հետո բացել գրասեղանի դարակներից մեկը և սեղանին դրել հայկական մի քանի շիշ կոնյակ. «Նման քաջագործության համար, սերժա՛նտ, քեզ հայկական կոնյակ է վայել: Խմի՛ր, կարոտած կլինես...»: Սերժանտն իհարկե խմել է, շնորհակալություն հայտնել և կոնյակի շշերից մեկը սահեցնելով շինելի գրպանը սուսուփուս դուրս եկել շտաբից:
Ինքն է պատմում. «Սիրելի Մկրտիչ,— ասում է,— կարոտից գողացա, հավատա, կարոտից: Մեր արևի համն ու հոտն ուներ: Կամքս թուլացել էր՝ չդիմացա և կոնյակը սահեցրի գրպանս: Գալիս եմ զորամաս, մեկ էլ հրամանատարի «Վիլիսը» ճանապարհս կտրեց: «Բռնվեցիր, անամոթ, խայտառակ եղար...»,— ասացի մտքումս և, ճարս ի՛նչ, կանգ առա: Մեքենան կանգնեց, գնդապետի համհարզն իջավ մեքենայից, ձեռքին մի ծանր ծրար, մեջն էլ մի բոքոն հաց և ամերիկյան երկու տուփ պահածո:
«Էս ի՞նչ է»,— հարցրի շվարած: «Գնդապետը հրամայեց հանձնել ձեզ, ասաց՝ «Սերժանտն շտապելուց զակուսկան մոռացել է...» էսպես եղավ բանը»:”