“Κάτι έπρεπε να υπάρχει, πέρα από το προβλέψιμο, πέρα από το προφανές, ικανό να δώσει λίγη χαρά στα τελευταία χρόνια της ζωής του: δεν μπορεί τα πάντα να ήταν ο τρόπος των απαγορεύσεων και των φαρμάκων, της λήθης και της κόπωσης, των πόνων και της ρουτίνας. Αλλιώς η ζωή θα τον είχε νικήσει, συντρίβοντάς τον χωρίς έλεος.”