“«وَقُلْنَا اهْبِطُوا»: گفتیم همه فرود روید. آدم بکوه سرندیب در زمین هند فرود آمد و طعام وی از این جوز هندی بود و حوا بجده فرود آمد و مار باصفهان و ابلیس بابله سوی مشرق. و گفته‌اند که آدم چون بزمین فرود آمد بالای وی از زمین تا آسمان بود از بس که سر بآسمان باز می‌نهاد پارهٔ موی سر وی باز شد. این صلع* در فرزند آدم از آنست. آدم آواز فریشتگان می‌شنید، و طواف فریشتگان گرد عرش مجید می‌دید، و بوی بهشت می‌یافت و استیناس بآن می‌گرفت.

*صلع: بی مویی جلوی سر

«کشف الاسرار و عدة الابرار (جلد اول)/ ابوالفضل رشیدالدین میبدی/ به سعی و اهتمام علی‌اصغر حکمت/ موسسه انتشارات امیرکبیر/ چاپ چهارم ۱۳۶۱/ صفحه ۱۵۱»”