“Իր հասակի համեմատությամբ Պարույրը շատ բան գիտեր։ Բայց շատ իմանալը ստացական բան է. շատ կարդացիր, մի քիչ էլ հիշողությունդ լավ եղավ, կիմանաս։ Ինձ հետաքրքրողը միշտ այն է եղել, թե բնությունը երիտասարդի մեջ ոսկու հատիկ դրե՞լ է, թե ոչ։ Եթե ասածս ոսկու հատիկը կա, ապա գրքերից առածը հոգուդ բովով անցնում է մի ճանապարհ, մերվում և ձուլվում էությանդ այնպես, որից հետո դժվար է գտնել այն սահմանը, թե երբ ու որտեղ հարստացրեց քեզ գրքից քաղվածը կամ թե գրքից առնվածը ինչքանո՞վ հարստացավ քեզնով։
Հենց այդ օրերին երևաց, որ Պարույրը աշխարհ է եկել ոսկու այդ հատիկով։ Այսինքն՝ աստվածային կայծով։”