“برای موجودی بینا و متفکر، زندگی در دل بی‌نظمی‌ها، مجهول‌ها و ایکس‌ها طبیعی نیست. درست مثل این است که چشم‌هایتان را ببندند و مجبورتان کنند، همان‌طور که سکندری می‌خورید، کورمال کورمال راه بروید؛ در عین حال شما می‌دانید که همان نزدیکی یک پرتگاه هست و کافی است فقط یک قدم بردارید تا از شما جز تکه‌گوشتی تخت و لهیده چیزی باقی نماند. آیا من وضعی غیر از این داشتم؟

اگر منتظر آخر کار نمانم و خودم را با سر به پایین پرت کنم چه؟ آیا این تنها راه حل درست نیست، راه حلی که خیلی راحت تمام گره‌ها را باز می‌کند؟”