“[...] دوست من است: متوجه کاری که کرده نبوده. دشمن است: کرده آن را که باید می‌کرده. آن‌که بیش‌ازحد عاقل است شایسته اعتماد ماست و آن‌که بیش‌ازحد جاهل نیازمند بخشش ما. به خاطر هر یک باید به خودمان بگوییم: «حتی خردمندترینان نیز بسیار اشتباه کرده‌اند؛ هیچ‌کس آن‌قدر دقیق و مراقب نیست که گاهی دقت و مراقبتش را فرونگذارد؛ هیچ‌کس آن‌قدر بالغ نیست که تغییر شرایط وقارش را به تعجیل در امور تبدیل نکند؛ هیچ‌کس آن‌قدر از توهین کردن نمی‌پرهیزد که تصادفا توهین‌های بسیاری را که از آن‌ها اجتناب می‌کند مرتکب نشده باشد.»”