“آرامش در این نکته نهفته است که بیش‌تر و فراتر از توانایی خویش وظیفه‌ای -اعم از عمومی و شخصی- بر عهده نگیریم. زیرا کسانی که برای انجام کارهای بسیار یورش می‌برند هیچ روزی آن‌قدر بخت‌یار نیستند که چیزی پیش نیاید -حال چه از جانب یک شخص یا مسئله‌ای- و ذهن ایشان را مهیای خشم نسازد. همان‌طور که به هنگام تردد در اماکن شلوغ شهر ناگزیر به انسان‌های فراوانی برخورد می‌کنیم و این‌جا سکندری می‌خوریم و آن‌جا معطل می‌شویم و در سوم‌جا پای‌مان توی گل می‌رود، به همین شکل، در این زندگی پاشیده و بی‌مهار، موانع بسیار و کشمکش‌هایی فراوان در مسیرمان اتفاق می‌افتد: این یکی امید واهی به ما می‌دهد، آن یکی تحقق‌شان را عقب می‌اندازد،‌ سومی آن‌ها را نقش بر آب می‌کند؛ تصورات ما از مسیری که برای‌شان معین کرده‌ایم پی‌روی نمی‌کنند. بخت آن‌قدر یار کسی نیست که وقتی در جبهه‌های بسیار فعالیت می‌کنیم، تمام مسیرها را بر ما هموار کند.”