“[...] باید مسیری میانه پیش گیریم، در یک لحظه افسار را بکشیم و لحظه بعد مهمیز بزنیم. نگذارید روح کودکان‌مان با هر چیز پست و برده‌وار رویارو شود. هرگز نگذارید ملتمسانه چیزی را دریوزگی کنند، و اگر کردند، اجازه ندهید از این طریق چیزی به دست آرند. فقط بر اساس شرایط آن‌ها، کارهایی که کرده‌اند، وعده اعمال نیکی که داده‌اند، به آن‌ها هدیه دهید.
نباید اجازه دهیم فرزندان‌مان در رقابت با هم‌سالان‌شان شکست بخورند و خشمگین شوند؛ بلکه باید مراقب بود که آن‌ها دوستان نزدیک رقیبان خود باشند، تا به جای آسیب زدن، به خواست بُردن خو بگیرند. هرگاه پیروز شدند و کاری درخور ستایش انجام دادند، باید اجازه دهیم سرشان را بالا بگیرند اما فخر نفروشند. زیرا شادمانی موجب سرمستی است و نتیجه سرمستی همانا خویشتنی متورم و حس خودارزشمندپنداری بسیار قوی. به آن‌ها میزان معینی رفاه خواهیم داد اما افسارشان را برای بیکارگی و تنبلی نخواهیم گشود، و از تأثیر لذت ایشان را بر حذر خواهیم داشت، زیرا هیچ‌چیز بیش از بار آمدنی رقیق و تهوع‌آور بزرگ‌سالان را مستعد خشم نخواهد ساخت. بنابراین تک‌فرزند هرچه بیش‌تر خواسته‌هایش برآورده شود و صغیر هرچه بیشتر آزادی عمل داشته باشد، ذهنش بیشتر فاسد می‌شود. کسی که هرگز از چیزی محروم نشده، همواره اشک‌هایش را مادری نگران پاک کرده، تقصیر او را دایه گردن گرفته، در برابر در هم ریختن این رویه توانایی نخواهد داشت. [...]”