“பண்டைய உழவர்களுக்கும் எறும்புகளுக்கும் இருந்த நெருக்கம் அலாதியானது. ‘முயிறு' என்று ஒரு வகை எறும்பு இருக்கிறது. இது பண்டைத் தமிழில் 'முசிறு' என்று இருந்திருக்க வேண்டும் என்பார் அறிஞர் பி.எல்.சாமி. இதனை 'முசுறு’, 'முசுட்டெறும்பு', 'முசுட்டை' என்றும் அழைப்பர். ‘மூசு' என்பது கூட்டமாக மொய்ப்பதைக் குறிக்கும். (மூசு வண்டறை பொய்கையும் போன்றதே') மூசு + ஊறு (செய்பவை) இணைந்து முசுறு ஆகியிருக்கலாம் என்பது அவரது கூற்று.

இது மரங்களில் இலைகளைத் தைத்து கூடுகட்டும் எறும்பு. பெரும்பாலும் கட்டெறும்புகளைக் கொன்றே மரத்தைக் கைப்பற்றும். வேறு சில வகை எறும்புகள் மரத்திலுள்ள பூவையும் பிஞ்சையும் வாட வைத்துவிடும். ஆனால், முயிறு வாழும் மரங்களில் விளைச்சல் பெருகும். எனவே, உழவர்கள் இதன் வருகையை விரும்புவர்.

பொதுவாக, அன்றைய உழவர்கள் எறும்புகளைக் கொன்றதில்லை. மாறாகச் சர்க்கரை அல்லது வெல்லப்பாகு கலந்த நீரை வயலில் தெளித்துவிட்டு, எறும்புகளை அங்கு வரவழைப்பர். அவை அந்த இனிப்பு நீரை உறிஞ்சி முடித்ததும் தீமை செய்யும் பூச்சிகளைத் தின்னத் தொடங்கிவிடும். உழவர்கள் பூச்சிக்கொல்லிகளை நம்பி வாழாத காலம் அது.”